Aquelas que os xograres, fai oitocentos anos, ían ensinando de lugar en lugar, as que as xentes adaptaban aos seus códigos, amoldándoas aos seus esquemas musicais e lingüísticos. De forma especial os cantos da seitura, baseados na técnica antifonal, desarrollaron formas propias derivadas da alternancia dos grupos seitureiros. Determinados romances foron adoptados pola xente de manzaneda como cantos propios da seitura, creando un estilo musical diferencial deste labor, ata convertir melodías errantes en propias.